اينجا همان جايي است كه بايد بگوييم و بنويسيم و نجات بدهيم طبيعتي را كه نجات بخش آن، ماهستيم؛ ما كه زندگي صنعتي و مادي خود را فداي تمام حقايق دنيا كرديم، ما بايد فرهنگي را بسازيم كه طبيعت را براي خودش دوست داشته باشيم و اكنون زمانش رسيده و شايد حتي دير شده و اكنون بايد بنگريم به طبيعت و زندگي را از طبيعت بياموزيم وسبزي و طراوت جنگل را حس كنيم و نخواهيم آنچه را كه در حال ضربه زدن به روح طبيعت و فكر طبيعت دوستي انسان است . .....آيندگان چه تصويري از ماخواهند داشت؟ وآيا سكوت ما دردي را دوا ميكند و آيا نبايد يك ملت پويا روشها وپايگذاريهاي غلط را بشكند و اين همان رسالت ماست و درست نيست به بهانه توسعه و پيشرفت پاي بر اصولي بگذاريم كه همان طبيعت است و شايد اين راه راحتترين راه توسعه شهري و صنعتي كشور است و هميشه راحتترين راه بهترين راه نيست و بايد بدانيم كه هر عملي نسبت به طبيعت عكس العملي دارد و تخريب منابع طبيعي برگشت ناپذير است ، طبيعت انتقام گيرنده است و اكنون كه سازمانهايي مانند NGO هاي طرفدار محيط زيست نتوانسته اند رسالت خود را انجام بدهند ودر اين زمان وظيفه ماست تا از اين رسانه استفاده كنيم و به دور از هر منفعتي به فكر آينده طبيعت باشيم.